Gümüş Orman’ın en yüksek meşe ağacında yaşayan Barnaby, diğer baykuşlardan oldukça farklıydı. Kocaman kehribar rengi gözleri, yumuşak tüy giysisi ve meraklı bir zihni vardı. Ancak Barnaby'nin kimseye kolay kolay söyleyemediği büyük bir sırrı vardı: O, bir baykuş olmasına rağmen zifiri karanlıktan ölesiye korkuyordu! Gece olduğunda diğer baykuşlar neşeyle gökyüzünde süzülürken, Barnaby yuvasındaki parlayan mantarların ve ateş böceklerinin cılız ışığına sığınır, bir adım bile dışarı atamazdı.

Sincap Çıtırtı ve cüce porsuk, Barnaby'nin bu korkusunu bilir ve geceleri ona arkadaşlık ederlerdi. Fakat bir sonbahar gecesi, ormanın üzerine daha önce hiç görülmemiş, büyülenmiş kapkara bir sis çöktü. Sis, ayın ve yıldızların tüm ışığını emdi. Orman öyle koyu bir karanlığa büründü ki, hayvanlar kendi patilerini bile göremedi. Daha da kötüsü, ormana hayat veren ve geceleri aydınlatan sihirli 'Yaşam Kristali', fırtınanın etkisiyle Derin Vadi’deki dar ve kapkaranlık bir mağaranın içine düşmüştü.

Büyük baykuşlar devasa kanatlarıyla o dar mağaraya giremiyordu. Ormandaki tüm canlılar çaresizlik içinde titriyor, karanlığın soğuğu her yeri kaplıyordu. Eğer Kristal sabaha kadar ait olduğu tepeye yerleştirilmezse, ormanın tüm sihri yok olacak ve ağaçlar sonsuza dek solacaktı. Birinin o dar, kapkaranlık ve korkutucu mağaraya girmesi gerekiyordu.

Barnaby’nin kalbi güm güm çarpmaya başladı. Mağara, simsiyah bir canavarın açık ağzı gibi duruyordu. Korkudan dizleri titriyordu ama etrafındaki çaresiz arkadaşlarını görünce derin bir nefes aldı. İçinden, 'Gerçek cesaret, hiç korkmamak değil; korktuğun halde doğru olanı yapabilmektir,' diye fısıldadı.

Barnaby, küçük bedeninin avantajını kullanarak mağaranın karanlık yutaklarına doğru uçtu. İçeride göz gözü görmüyordu. Karanlık, üzerine doğru gelen devasa gölgeler gibi hissettirse de Barnaby gözlerini kapattı ve keskin kulaklarına güvendi. Mağaranın dibinden gelen hafif kristal çınlamasını takip etti. Zihnindeki korku canavarını küçülttü, küçülttü ve bir karıncaya dönüştürdü. Sonunda mağaranın en derin noktasında zayıfça parıldayan Kristal’i buldu.

Gagasıyla Kristal’i sıkıca yakaladı, var gücüyle yukarı doğru süzüldü ve mağaradan fırlayıp Kristal’i Orman Tepesi’ne koydu. Bir anda tüm orman gökkuşağı renklerinde muazzam bir ışık dalgasıyla aydınlandı. Sis dağıldı, ay yeniden gülümsedi. Orman halkı Barnaby’yi coşkuyla alkışlarken, genç baykuş artık karanlıktan eskisi kadar korkmadığını fark etti. Çünkü asıl ışığın, kendi yüreğindeki cesarette yandığını öğrenmişti.